Energia

Metoda separacji elektromagnetycznej polega na przepuszczaniu wiązki jonów uranu przez pole magnetyczne; jony poruszają się w polu po półkolistym torze, przy czym im lżejszy jest jon, tym mniejszy promień toru. Dzięki temu, ustawiając w odpowiednim miejscu kolektor, można zebrać pożądany izotop. Urządzenie do rozdzielania metodą elektromagnetyczną nosiło nazwę kalutronu - nazwa pochodzi od Uniwersytetu Berkeley w Kalifornii, gdzie tego typu urządzenie zostało w 1940 r. po raz pierwszy zbudowane. Metoda dyfuzji gazowej polega na przepuszczaniu gazowego związku uranu, w tym przypadku sześciofluorku uranu (UF6), przez specjalne porowate przegrody, pomiędzy którymi panuje różnica ciśnień; lżejszy izotop U-235 szybciej dyfunduje przez przegrody, więc po każdym przejściu zwiększa się stężenie tego izotopu w gazie. Przegrodami miały być membrany z odpornego na korozję materiału, zawierające submikroskopowe otworki. Otworki te muszą być mniejsze niż średnia droga swobodna cząsteczek gazu. W praktyce średnica otworków jest rzędu 106 mm, co daje kilka milionów otworków na centymetr kwadratowy. Cała więc trudność polegała wówczas na dobraniu odpowiedniego materiału na przegrody; stosowano nikiel i tlenek aluminium. Nad zagadnieniem tym pracowało ponad 1000 badaczy z firmy Kellex z Jersey City (New Jersey) oraz z Uniwersytetu Columbia. W ogóle procesy wzbogacania uranu wymagały zupełnie nowych projektów i konstrukcji, nowych technologii; potrzebne były takie elementy i materiały, których nigdy przedtem nie wytwarzano.